كارها از نزد پروردگار ماست ، ليكن تنها خردمندان مىدانند . پروردگارا ، دل‌هاى ما را نلغزان و از نزد خودت رحمتى بر ما ارزانى دار ، زيرا كه تو تنها بخشنده هستى » . « 1 » دعاى آن حضرت در شب نيمهء ماه شعبان 395 . سيد بن طاووس در اقبال در اعمال شب نيمهء شعبان روايت كرده رسول خدا صلى الله عليه و آله در آن شب چنين دعا مىكرد : « خدايا ، خشيت و خوفت را به قدرى در دلم قرار ده كه مانع از معصيت و نافرمانىام شود . همچنين به اطاعت و فرمان بردارىات ، به اندازه‌اى مرا موفق دار كه موجب رضايت و خشنودى تو گردد و از يقين به قدرى به من موهبت نما ، كه با داشتن آن تمام مصيبت‌هاى دنيا برايم آسان شود . خدايا ! تا زنده‌ايم ما را از چشم و گوش و توانايى كه به ما بخشيده‌اى بهره‌مند ساز و آن‌ها را وارث ما قرار ده و خون ما را از آن‌كس كه بر ما ستم مىكند ، بگير . و ما را بر دشمنان ، نصرت و يارى ده . خدايا ، بلا و مصيبت‌مان را در دين‌مان قرار مده و دنيا را بزرگ‌ترين هم و غم و منتهاى دانش ما مگردان . و كسى را كه رحم نمىكند ، بر ما مسلط مساز . به رحمتت اى مهربان‌ترينِ مهربانان » . « 2 » عمل ديگرى از آن حضرت در شب نيمهء شعبان 396 . سيد بن طاووس در كتاب اقبال با ذكر سند ، از يكى از زنان رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت مىكند كه گفت : « رسول خدا صلى الله عليه و آله شبى كه نوبت من بود ، از رخت‌خواب بيرون آمد و من نفهميدم . پس از آنكه بيدار شدم ، حسادت زنانه بر من مسلط شد و گمان كردم كه به حجرهء بعض ديگر از زنانش رفته است ، ناگاه چشمم به آن حضرت افتاد كه

--> ( 1 ) . اقبال ، ص 24 ( 2 ) . همان ، ص 195 و بحار الانوار ، ص 413 ، ج 98